اینکه آیا میتوان از پل بیسیم بهعنوان نقطه دسترسی WiFi استفاده کرد، به حالت عملکردی دستگاه و پیکربندی خاص آن بستگی دارد، و باید بهصورت موردی در نظر گرفته شود.
برخی از دستگاه های پل بی سیم دارای حالت AP (نقطه دسترسی) هستند. این پل ها می توانند مستقیماً سیگنال شبکه دریافتی را به سیگنال WiFi برای اتصال توسط دستگاه های ترمینال مانند تلفن همراه و رایانه تبدیل کنند. به عنوان مثال، دستگاههایی مانند Huawei AP6010DN-AGN و D{4}Link DAP-1360P از جابجایی به حالت AP پشتیبانی میکنند و دارای عملکردهای پل زدن و انتقال WiFi هستند. روش پیکربندی شامل فعال کردن حالت AP در رابط مدیریت دستگاه، تنظیم SSID، رمز عبور و سایر پارامترها و اطمینان از سازگاری دستگاه با استاندارد IEEE 802.11 است.
با این حال، اکثر پل های بی سیم تنها بر روی انتقال داده تمرکز می کنند و قابلیت انتقال WiFi بومی ندارند. برای دستیابی به عملکرد WiFi با این پل ها، باید آنها را همراه با یک روتر بی سیم یا AP استفاده کنید. به عنوان مثال، انتهای گیرنده پل را می توان به یک روتر متصل کرد، که سپس سیگنال WiFi را توزیع می کند. این برنامه در برخی حالات رایج است، مانند زمانی که سیگنال یک دوربین نظارتی از طریق یک پل به اتاق سرور منتقل می شود و سپس توسط یک روتر برای استفاده توسط پرسنل سایت به WiFi تبدیل می شود.
تفاوت های کلیدی بین پل های بی سیم و وای فای (روتر/AP) وجود دارد. از نظر عملکرد اصلی، پلهای بیسیم عمدتاً برای پلسازی شبکهای از راه دور، مانند ساختمانهای متصل به هم استفاده میشوند. در حالی که WiFi (روترها/AP) دسترسی بی سیم را برای دستگاه های ترمینال فراهم می کند. از نظر طراحی آنتن، پل های بی سیم اغلب از آنتن های جهت دار برای متمرکز کردن انتقال سیگنال استفاده می کنند و دارای قابلیت های ضد تداخل قوی هستند. دستگاههای وایفای معمولاً از آنتنهای همه جهته برای دستیابی به پوشش{4} منطقه وسیع استفاده میکنند. از نظر فاصله انتقال، پلهای بیسیم میتوانند به چندین کیلومتر در خط-در-شرایط دید بدون مانع برسند، در حالی که WiFi معمولاً در فاصله 100 متری است. در سناریوهای معمولی، پلهای بیسیم برای پشتیبانهای نظارتی، ارتباطات صنعتی، و اتصال پردیس مناسب هستند. در حالی که WiFi عمدتا برای پوشش شبکه خانگی یا اداری استفاده می شود. از نظر پشتیبانی از چند دستگاه، پلهای بیسیم ضعیفتر هستند و ثبات انتقال را در اولویت قرار میدهند. در حالی که WiFi قوی تر و برای تراکم کاربر بالا بهینه شده است.
حتی پلهای بیسیمی که از حالت AP پشتیبانی میکنند، هنگام استفاده به عنوان نقاط دسترسی WiFi، محدودیتهای خاصی دارند. منطقه تحت پوشش به دلیل طراحی آنتن جهت دار نسبتا کوچک است و در نتیجه زاویه پوشش سیگنال WiFi باریک است. گسترش پوشش نیاز به یک آنتن همه جانبه اضافی دارد. همچنین مشکلاتی در مورد تخصیص پهنای باند وجود دارد. هنگامی که چندین دستگاه متصل هستند، ممکن است منجر به کاهش سرعت شود و بر پایداری انتقال داده تأثیر بگذارد. شرایط استقرار نیز کاملاً سختگیرانه است و نیاز به یک خط دید واضح بین دو نقطه دارد. هر گونه مانعی سیگنال را مسدود می کند.
با این حال، در برخی از سناریوهای خاص، استفاده از یک پل بی سیم به عنوان نقطه دسترسی WiFi کاملا مناسب است. به عنوان مثال، در سناریوهایی که نیاز به نظارت از راه دور و نیازهای شبکه موقت وجود دارد، مانند مناطق دورافتاده مانند میدانهای نفتی و جنگلها، پل میتواند به طور همزمان دادههای نظارت را مخابره کند و WiFi را به سایت ارائه دهد. در شبکههای سازمانی که چندین ساختمان را در بر میگیرند، با استفاده از یک پل برای اتصال ساختمانهای مختلف، با پایان دریافتکننده که در حالت AP کار میکند، میتوان به پوشش WiFi یکپارچه دست یافت. در سناریوهای ارتباطی اضطراری، پل میتواند سیگنالهای 4G را رله کرده و آنها را به WiFi تبدیل کند و از دسترسی دستگاه در محل اضطراری پشتیبانی کند.